Isang kuwadro ng papel mula sa aking kapatid

Ni Miguel Paolo Celestial

Isang kuwadro ng papel mula sa aking kapatid,
na ginagamit ng mga sekretarya sa opisina
bilang bilin at paalala: ito ang kanyang ginamit
upang muling magpaalam at mag-iwan ng mungkahi,
halik, isang piraso ng kaniyang sarili na sanay
na niyang ipamahagi sa nangangailangan:
pahina man ng kaalaman, puting tuwalyang
pamunas ng pawis, o panyong pamahid ng dumi
at luhang di nagtatagal sa pisngi.
Hinding hindi bilang puting watawat,
kundi bungisngis ng kapuspalad.

Mayroong mga salitang di makasusulat ng tula

Ni Miguel Paolo Celestial

Mayroong mga salitang di makasusulat ng tula,
parang mga ulap na di makagagawa ng ulan.
Kay haba nitong mga araw na may abo sa lalamunan,
na naliligaw sa bangketa tulad ng kuting na inulila.


There are words that cannot pick themselves up into poems,
like clouds too weak to gather enough gray for rain.
These days have been endless, choked with ash in the gullet;
wandering the street, lost like an abandoned kitten.

Walang Mukha

Ni Miguel Paolo Celestial


Itong umagang galing sa panaginip
na may marahang init at simoy
na bumubulong ng mga pangalang
matagal nang nalimot at naitiklop
sa mga dahong ngayong bumabalik,
kasama ng usok ng ihawan,
kumaluskos kasabay ng tsismis
ng pulutong sa sidewalk.
Banayad ang liwanag na bumibilad
sa mga paslit at nagpapakinang
sa sabon-panlabang isa-isang
nabubuo at pumuputok ang bula,
saglit na bahaghari ng alaala.